een diep onrustig gevoel

maart 19, 2020 5 Comments

een diep onrustig gevoel

maart 19, 2020 5 Comments

Een stemmetje met de vraag “hoelang gaat dit alles duren.” Wat als straks over 7 weken de baby wordt geboren, hoe zal het leven er dan uit zien. Hoe ga je dan om met kraambezoek want je wil zo’n pasgeboren babytje ook niet blootstellen aan de risico’s.

Ook nu het einde nadert voel ik langzaam een onrust ontstaan, De hormonen gaan volledig te keer en zo zorgt het er voor dat de dagen zonder zon opeens zwaar worden. Opeens schilder ik onze box in een paar dagen tijd omdat ik deze klaar wil hebben staan en vind ik het juist vervelend dat de volgende handwerkprojecten nog open staan:

Terwijl de wereld maar in het teken staat van één onderwerp probeer ik hier in huis de Hollandse nuchterheid te bewaren samen met toch de nodige aanpassingen van ons dagelijks leven.

Normaal zou het lastiger zijn geweest om thuis te blijven, maar nu met 33 weken zwangerschap is het iets wat van nature al ontstond. De vele kilometers wandelen lukte al een tijdje niet meer. De zwembadbezoekjes werden wat te zwaar en de boodschapjes liet ik al bezorgen.

Onze dagen stonden al in het teken van gezellig samen knutselen, bakken en handwerken. Maar nu, nu kruipt er toch af en toe een onrustig stemmetje binnen.

Groeit de nesteldrang om het huis helemaal aan kant te hebben en wil ik het liefst eigenlijk geen openstaande projecten meer hebben, een onhaalbaar gevoel… Pak ik voor het eerst mijn borduurwerk er weer bij en borduur ik verder aan een pagina. Iets wat ik al in weken niet meer had gedaan. Stoort de voorraad wol en openstaande borduurprojecten mij weer eens heftig. Meer dan zes bakken vol in onze opbergkast.

Naaide ik de laatste projecten die ik echt graag wilde naaien en ondertussen lijkt de wereld in brand te staan en juist nu trek ik mij terug. Staat de tv meer en meer uit, Wordt er bijna geen nieuws meer gekeken omdat het enkel maar voor onrust zorgt en handwerk ik langzaam door.

Deel ik hier met liefde alle gemaakte projecten tot nu toe en jeetje wat zijn dat er toch al veel in negen maanden tijd!

Maar soms wil ik ook dit plekje dicht gooien, want wie leest het nu eigenlijk? De stilte is oorverdovend en de brei en haakprojecten kan ik ook bij houden op mijn ravelry account. Maar nee we gaan rustig nog door, we handwerken en delen foto’s hier en op mijn instagram account.

We houden ons rustig en genieten nu nog van de vrije uurtjes handwerktijd, de tijd die straks beperkt zal zijn en vergeten even alles door in onze eigen fijne bubbel thuis ze vertoeven.

5 Comments

  • Annet maart 19, 2020 at 11:16 am

    Zo herkenbaar! De vraagtekens over het kraambezoek. Ene moment realistisch kijkend, ander moment schiet ik vol emotie. De zon die weg is doet wat met je…
    Sinds gisteren aan hetfreubelen gegaan. Een soort creatief dagboek. Muziek aan, waterlanders om los te laten… Het is afwachten en dan maar zien! Hoe dan ook zal de komst vd baby een wonderbaarlijk moment zijn ♡

    • Mme Kramer maart 19, 2020 at 11:57 am

      We kunnen er zo weinig aan doen hé enkel afwachten. Fijn dat je wel lekker aan het freubelen bent gegaan. Hier helpt zulke afleiding altijd heel erg goed 🙂

      • Annet maart 19, 2020 at 12:06 pm

        Ja precies en de kop niet gek laten maken…. Ik had er nu voor mn gevoel tijd voor. En emotioneel helpt het mij altijd even weer los te laten en me.te herpakken. Heb zelfs rustiger geslapen. Nu met een vrolijke lente layout bezig. daar keek ik zo naar uit en nu nog. De natuur gaat toch wel door! Gelukkig maar..

  • Evelien maart 20, 2020 at 8:31 am

    Ik lees je berichten en met mij vast veel anderen. Een (virtuele) knuffel van mij.
    Groetjes, Evelien

    • Mme Kramer maart 20, 2020 at 9:44 am

      Dankjewel, 🙂

    Leave a Reply

    About Me

    About Me

    Welcome on Mme Kramer

    A place where the love of the slow old-fashioned crafts is central.

    ~ Mme Kramer ~
    Read More

    ×