Het derde trimester is ingegaan

februari 5, 2020 No Comments

Het derde trimester is ingegaan

februari 5, 2020 No Comments

De dagen, weken en maanden verstrijken. Vele meters draad glijden door mijn handen, als trouw om te knopen, haken of borduren. Terwijl ik de app even open van de zwangerschap staat daar dat het derde trimester is ingegaan. Sinds de 10 week van de zwangerschap zit ik thuis en langzaam is het thuiszitten veranderd. De rust is neergedaald maar ook merk ik dat ik de dagen aftel tot het weekend is.

Weekend dat manlief thuis is, dat ik even een uurtje in de ochtend voor mijzelf heb omdat manlief en dochterlief lekker een rondje gaan wandelen. Een weekend van niks moeten en vooral zien wat de dag brengt, samen met het gezin.

Nu de laatste weken zijn ingegaan groeien mijn bezoekjes aan het ziekenhuis ook, Van om de vier weken een bezoekje aan het ziekenhuis is omhoog gegaan naar twee a drie weken. Al is dit de laatste paar weken helaas elke week, het gevoel van geleefd worden borrelt hierdoor langzaam ook weer op. Een lastig gevoel dat een plekje moet krijgen.

Maar komen er langzaam ook meer rustpunten in de week, dochterlief die sinds gisteren één ochtend naar de peuterschool gaat. Het denken over de bevalling, beslissingen en toch een kleine bevalplan te maken en verder er weer zo open in te gaan als de eerste keer. De angst die eindelijk weer verdampt, aangezien ik die in het begin had, simpel weg omdat ik precies wist hoe de bevalling nog was van onze dochter. De pijn, het ziekenhuis en de drie dagen daarna op een grote kamer met drie andere pasgeborenen waardoor je geen nachtrust hebt.

Leer ik langzaam wel steeds meer mijn grenzen kennen, probeer ik mijn eigen gevoelens toe te laten terwijl ik zo gewent ben om alle weg te cijferen. Beginnen langzaam de laatste benodigdheden het huis binnen te druppelen zodat deze onrust wordt weg genomen. Ondanks het nog even duurt voor het moment daar is.

Het is fijn dat de dagen voorbij vliegen, het ritme van de week zorgt er voor dat dochterlief zich vermaakt, ik mijn rust krijg en dat de tijd niet uren lijkt te duren.. Want langzaam blijft mijn respect groeien voor alle thuis blijf mama’s. Fulltime thuis zijn en geen werk hebben is toch wel iets wat ik een beetje mis. Even iets anders dan het moederschap, even een ander gesprek dan kinderen ondanks ik er zielsveel van hou merk ik dat het mijn wereld soms ook wel een beetje klein wordt.

Inmiddels voel ik elke dag die kleine baby in mijn buik, is er een ritme ontstaan en zorgt wel deze schopjes en hikjes ervoor dat ik extra nieuwschierig wordt.. Merk ik juist meer zin heb in de bubbel die hopelijk ontstaat na deze zwangerschap. Gaf ik aan dat ik juist wil dat manlief toch de eerste tijd even thuis is om de nieuwe start met zijn vieren echt te gaan beleven. En duim ik dat hij niet net als bij onze dochter de dag na thuiskomst direct in de tandartsstoel zit voor een wortelkanaalbehandeling vanwege een gruwelijke ontsteking.

Ik heb er zin in, maar eerst mag het nog een fijn tijdje groeien. Blijf nog maar een tijdje lekker warm zitten in mijn buik, tot de tijd rijp is en wij hopelijk deze keer geen drie dagen in het ziekenhuis hoeven door te brengen.

Mooi hoe je tijdens de zwangerschap langzaam veranderd, hoe je groeit naar het moment.

Mme Kramer

All posts

No Comments

Leave a Reply

About Me

About Me

Welkom

Welcome to Mme Kramer, Looking for silence and simplicity. Love nature, simple things, beautiful moments in the here and now.
Read More

Connect

×